Yağmurlu hava ya da bulutlar mıdır bizi hüzüne düşüren… Yoksa yaşadığımız yalnızlıklı mı yağmura gizlenir hep! Tüm acılar kara bulutlarda birikip de bir anda mı akar toprağın üzerine… Bu hep böyle olur genelde… Hava pusluyken sis bulutu o hayalsi dokunulmaz beyaz bulutların yerini almışken hep hüzün dolu bakar gözler… Nedendir bilinmez… Ama bu böyledir işte… Yalanlar sevgilerin üzerinde gölge oluşturur… Karanlığa boğar... Belki de siler her şeyi... Yalanlar her zaman kaybedişi getirir beraberinde vazgeçişi eker yüreklere işte yalnızlık yağmurları o an başlar yağmaya… Mecali kalmamış yürekler haykıramaz olur aşkı artık… Kelimeler boğulmaya başlar sayfalarda… Şarkılar dudaklarda susar düğümlenir tüm harfler… Karanlık hâkim olur tüm duygulara… müebbete mahkûm oluruz karanlık hayatta… Siyaha boğuluruz cankurtaranımız olmaz. Gülüşler, sevinçler hüznün gölgesinde kaybolur… Ne aşkın güneşi aydınlatabilir ne de sevginin… O güneşin yetmediğini anladığımızda bir kez daha yıkılırız… Harabeye dönmüş kalp... Artık daha yavaş atmaya başlar! Ölüm usulca yaklaşır enselere… Yalnızlık ölüm gibi gelir insana çünkü. Yaraları saracak tek kalp vardır. Oda harabedir zaten… Yani dermanı olmayan derde düşmenin tek açıklaması ölümdür… yani ölüm gibidir yalnızlık! Belki bir son… Belki bir başlangıç! Karanlıkta saklanır bazı duygular. Gecenin gizemine sığınılır herkesten uzak. Herkesten uzak ağlar ki insan. Sadece kendi duysun hıçkırıklarının nağmesini. Bakışlarının ötesinde ışık parçaları vardır. Ama dokunmak yasaktır aydınlığa. Hatta bakmak bile yasaktır. Karanlık saklar bazı duyguları. Bir tek karanlıkta itiraf edebilirim sana olan aşkımı. Nice zamandır ki beni gören olmamıştır gün ışığında. Bana en yakın arkadaş yalnızlığım şimdi. Yıldızların ışığına sığınmışım zaten ben.
Ay dan ümitsiz, güneşten habersizken... Karanlıkta depreşir bazı duygular. Sitem yüklü, özlem yüklü bulutlar cömertçe bırakır yüklerini. Sızlayan hücrelerimin her birinden SEN akarsın. Derken ben buharlaşırım göklere doğru karanlıkta.
Karanlık bakışlarda gizlidir bazı duygular. Öfkenin arkasındaki bekleyiş, Ümidin arkasındaki çaresizlik gibi.
Ya gözlerin?
Onları gizleyebilecek karanlık var mı?
Zamansız mekanlarda saklandım ben bir zaman. Bir zaman Zamansız kaldım, ama yine de hiçbiri sensiz kalmak gibi değilmiş. Senszliği tanımlamak bu kadar zor olmamalıydı benim için. Zor olmamalıydı yokluğunun ne demek olduğunu görmek bu kadar. Bana zaten uzaktın Gerçek Uzak ne demek şimdi daha iyi anladım. Şimdi anladım "boşluk" ne demek. Ben kanadım gizli gizli. "Kanamak" nasıl olurmuş gördüm artık. Kan kırmızı acılar içinde kalmak ve "hayattan yorulmak" ne demek artık anladım. Zamansız mekanlarda yürümenin zorluğunu gördüm. Yaşamanın çaresizliğini... Bir zaman... Demek ki ben kalmamışım bugün olduğu kadar sensiz hiçbir zaman.

Buz Prens...